Schrijfsel 32: Papieren versies

Als kind stelde ik het me ooit voor: hele harde wind, écht herfstweer, en dan gaan zitten op de wind. Gevoerd worden door de harde wind, hoe heerlijk moet dat zijn? Volgens mij werd het op tv al ooit getest door personen als de gebroeders Coppens. Maar voor ons, gewone mensen met een ‘normaal’ gewicht, zal het onmogelijk blijven.

Tenzij wij veranderen in 2-dimensionale figuren, natuurlijk. In stripfiguren. Hoe cool zou dat zijn! In het museum van Maaseik moeten ze dat ook gedacht hebben. Ze hebben daar de geschiedenis van Alexander de Grote uitgedrukt met behulp van stripverhalen.

In één van de vorige tentoonstellingen werd alles in het museum met lego uitgebeeld, nu met stripfiguren. Ik geniet van de inventiviteit in het Maaseiker museum en besef meteen ook dat dat de oplossing kan zijn van veel wereldproblemen of z’n minst van een hoop innerlijk geluk: alles door de ogen van een kind zien.

Alexander de Grote, (ik heb het even moeten navragen want ik ben nog niet naar de tentoonstelling geweest), was wel een héle grote. Hij veroverde een heel groot stuk van de wereld. Zijn geheim is nu bekend: het was een stripfiguur!

Toen ik de reportage over de getekende tentoonstelling zag, zag ik Alexander de Grote meteen als een stripheld. De veroveringen werden toen plots veel eenvoudiger. Stel je voor: er komt een postduif voor de koning van Perzië. Hij haalt het briefje uit het kokertje aan de poot van het arme beestje, rolt het open… blijkt het Alexander de Grote te zijn met een heel leger! Het gevecht is al voorbij voordat het goed begonnen is.

Of een soldaat wordt als vlieger boven de vijanden gehangen en gooit van uit de lucht honderden verfbommen. Een kleurrijke oorlog, noem ik dat!

Er wordt in een duister kamertje bij de vijand het een en het ander te bedisseld over het verslaan van Alexander de Grote. Wat men niet weet, is dat Alexander zelf een poosje geleden onder de deur is geschoven om af de luisteren. Daar ligt hij dan, de vijandige deurmat, klaar om zijn vijand hélemaal te verslaan.

Stel je voor dat onze Alexander zich verstopt, als propje, in een prullenbak (in de hoop dat er geen sigaretten in gegooid zullen worden, want dat zou hij sterven op de brandstapel). Zo kan hij zich heel plots ‘ontproppen’ tot de grote, gevaarlijke vijand.

Zit jij nu ook al heel enthousiaste te lezen? Denk je ook dat het leven als stripfiguur veel leuker zou zijn? Vergeet dan niet de nadelen: water, vuur en wind kunnen je wel héél snel omvormen tot een minder enthousiast persoontje. Of tranen… daar word je heel week van.

Je wangen slijten weg en voor je het weet hangt je gezicht vol plakband. Oh ja, een striptent zou dan gewoon een ontmoetingsplaats zijn voor jou en stripgenoten.

Ik bedenk me juist dat dit wel een van de meest absurde schrijfsels ooit moet zijn. Bijna zo absurd als het tijdschrift Weirdo’s dat in Kinrooi verschenen is. Ik heb het tijdschrift nog nooit gezien of in handen gehad, maar het artikel maakt me wel heel nieuwsgierig. Kan het niet éénmalig ook in Maaseik verschijnen? Of in Neeroeteren? Te duur? Dan gewoon eentje in het Goyenspad… nummer 10… Ik zie het zonnebloemmeisje graag tegemoet.

Ik wens je een fijn weekend toe en tot volgende week voor een nieuw schrijfsel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here