Schrijfsel 26: Een kerstverhaal lezen op de laatste zomerdag van het jaar

Een Kerstverhaal lezen op de laatste zomerdag van het jaar, het lijkt gekkenwerk. En toch…
Ik zag een foto van de Kerstman. Het trok mijn aandacht, dus heb ik het artikel eronder toch gelezen. Deze tekst ging over Molenbeersel: daar zal in december een heuse Kerstparade te zien zijn, net als vorig jaar. Nu zoeken ze vrijwilligers om, gekleed zoals toen, mee te paraderen.

De ezel en os zijn al gevonden, ik ben er zeker van. Zij stellen zich kandidaat met pamfletten en op posters waar hun naam, partij en nummer op staan. Wat dat betreft zal Molenbeersel zeker schitteren met de Kerstparade op het einde van het jaar (als de ezels zich aan hun beloftes houden, natuurlijk).

Maar ze zoeken nog méér vrijwilligers.

Ik vind het een schitterend initiatief, zelfs al ben ik helemaal geen Kerst-fan. Een pseudofeest noem ik het maar al te graag. Elkaar omarmen en knuffelen om achter de rug verder te roddelen over die ‘vrienden’. Ik denk dat er met Kerstmis meer mensen met maskers op rondlopen dan met carnaval.

Maar dat neemt niet weg dat dit artikel mij triggerde. Ik begin altijd te juichen als een enthousiaste groep mensen soortgenoten zoekt om samen iets moois op poten te zetten.

Een kindje maken, bijvoorbeeld.

Euh… wacht… ik geloof dat mijn vorige zin foutief begrepen zou kunnen worden door de papa’s en mama’s onder ons. Altijd leuk, een spraakverwarring. Graag toch even een verduidelijking.

Jezus’ geboorte wordt herdacht met Kerstmis en dus ook life nagebootst in Molenbeersel.
Soms zie ik iets voor me als ik het lees. In dit geval heb ik dat geweigerd. Zoeken ze vrouwen die eind december hoogzwanger zijn en in openlucht weeën willen krijgen? Moet die vrouw haar kind dan Jezus noemen? En wat als het een meisje is? Dan zou het hele Kerstverhaal herschreven moeten worden.

En die weeën: worden die versterkt? Met een microfoon, bedoel ik dan, zodat heel Molenbeersel (en een Engelenkoor) mee kan puffen? Dat moet kicken zijn. ‘Heel Molenbeersel puft’, zou zomaar een tv-programma kunnen zijn.

Even terug naar de kern van het verhaal: vrijwilligers. Ze moeten zeker te vinden zijn.
Misschien moet de werkgroep even bij de schutterij van Ophoven gaan aankloppen. Zij hebben nu (na het OLS) tijd genoeg en zijn in hun nopjes met de opbrengst van hun schuttersfeest. Ze hebben al een mooie klederdracht en de koning met zijn geliefde kunnen even verliefd naar elkaar kijken als Jozef en Maria dat konden.

Wat dacht je ervan om deze parade als uitstap te organiseren voor de mensen van het bejaardentehuis? Akkoord, de life bevalling gaat er iets… euh… anders uitzien met een Maria van 80, maar daarom niet minder spectaculair. En baby’s zijn niet zelden gerimpeld als die pasgeboren zijn.

Ben ik aan het overdrijven? Nee, toch? Gewoon een probleempje even vanuit een ander perspectief bekijken, zodat er misschien nieuwe ideeën komen is toch niet slecht?

En ik ben er heel zeker van de dat werkgroep erin gaat slagen om dit tot een goed einde te brengen.

Ondertussen, na het schrijven van deze tekst, heb ik zin in een glas warme glühwein mét ijsklontje, kwestie van van de zomer te genieten tot het bittere eind.

Tot volgende week, voor een nieuw schrijfsel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here