Schrijfsel 23: We moeten leren om voor elkaar te zorgen

We moeten leren om voor elkaar te zorgen. Ik las het, knipperde met de ogen, kneep in mijn arm (Au!) en las het nog eens. Huh? Moeten wij dat leren?

Het artikel waarin ik het las, ging over de Broederschap van de Miraculeuse Onze Lieve Vrouwe tot Weert. Ik vind het mooi, dat deze vereniging mensen eens erop wijst dat ze niet alleen zijn. Er wordt in het artikel gewezen op de snelle veranderingen. Sommigen kunnen niet volgen, blijkt.

Vorige week nog had ik het met mijn vrouw over elektronisch stemmen. In Maaseik zal het vanaf oktober van datte zijn. “Dat kan toch iedereen?”, beweerde ik. Mijn vrouw floot me terug. “Nou… als je 80 bent en zelf geen computer hebt…”
“Maar het staat er toch? Je moet alleen lezen en de stappen volgen. Trouwens, het ergste wat kan gebeuren is dat je op de verkeerde stemt. En Trump komt bij ons niet op, dus zal de schade wel beperkt blijven.”

Een te eenvoudige gedachtegang, blijkt, want later zag ik op tv dat er heel wat ouderen toch even geholpen moeten worden. En als ik in de media zie wie er allemaal op de verkiezingslijst staan, zijn er (volgens mij) toch ook wel verre neven en nichten van Trump bij. Gelukkig maar enkelen, mijn mening.

Kan je niet naar de lezing in Weert gaan? Dan kan je nog altijd kijken of er telefonisten nodig zijn in Maaseik. Daar bleek uit onderzoek dat de inwoners vaak nood hebben aan gezelschap. Er wordt nu een belservice op poten gezet, waarbij mensen die daar nood aan hebben met een (nog) wildvreemde mogen bellen.

Als kind deed ik dat al, alleen gaf ik me daar niet voor op. Ik draaide een nummer, zakdoek voor de mond, en maakte grappen met de onbekende medemens aan de andere kant van de lijn. Eén keer hebben we ook een pizza laten bezorgen bij het adres van iemand die we kenden, waar we niet zo bevriend mee waren. Kattenkwaad zullen we het maar noemen, zeker? En ik hoop dat de pizza lekker en niet te duur was.

Ik zou trouwens helemaal niet goed zijn om als telefonist te fungeren. Aan de telefoon vertel ik wat nodig is en leg ik dan liefst neer. Als de tegenpartij wel veel te vertellen heeft, vraag ik me een half uur na het gesprek af wat er eigenlijk gezegd werd (zo afgeleid was ik blijkbaar).

Nee, geef mij maar een pc en e-mailadres.

Zouden oudere mensen ook beter met de moderne middelen kunnen werken als ze kinderen dat zien doen? In dat geval (en eigenlijk ook als dat niet zo is) is het doodzonde dat het kinderdagverblijf in Bree verhuisd is. Zij hadden al een paar jaar een locatie bij het woonzorgcentrum Gerkenberg.

Ik heb het al vaker gehoord en gelezen: kleine kinderen en oudjes, dat werkt super samen. Ze leren van elkaar, naar het schijnt. Ik ben ervan overtuigd dat dat zo is, vind het dan ook echt jammer dat dit project niet verdergezet is. En ik zou er een flauwe grap tussen kunnen gooien, zo van ‘de demente bejaarden vergeten het toch weer’, maar zo ben ik niet.

Grensland Actueel heeft het in de afgelopen week maar weer bewezen, door middel van hun artikels: elkaar helpen is nodig. Zullen we daar in de komende week extra op letten? Het schooljaar gaat weer van start, dus zullen er mogelijkheden genoeg zijn. Eén week extra hard ons best doen om het de ander gemakkelijker te maken. Als we dat allemaal doen bij elkaar, krijgen we het ook allemaal wat gemakkelijker. Dat wordt feest!

Ik wens je een behulpzame week toe en tot volgende week vrijdag, voor weer een nieuw schrijfsel!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here