Schrijfsel 5: Bokrijk in Molenbeersel

Ik waande me in Bokrijk. Als ik mijn ogen dicht deed, hoorde ik een verhalenverteller over ‘zijn’ tijd vertellen. Deed ik mijn ogen open, dan zag ik een karakteristiek hoofd: wat langer, grijs haar, rustige blik in de ogen, baard. Het kan moeilijk anders dan dat deze man al ooit in een film gefigureerd heeft. Ik zie hem langs de witte van Ziggem lopen of Pipo de clown begeleiden als die met zijn pipowagen door een weiland met (op zich lieve, maar heel grote) stieren moet rijden.

De foto van deze man trok mij naar het filmpje. Het onderwerp ervan deed nog meer tot de verbeelding spreken: “Bakoven in Molenbeersel officieel geopend”. Daar kwam Bokrijk weer om de hoek! Bij de reportage kwamen naam en functie van deze man te staan. Gerrit Hasendonckx. Ja, hij mag van mij Gerrit heten. Deze karakteristieke kop heeft een even karakteristieke naam. Gerrit, klinkt goed.

Maar dan… de functie… Géén artiest, géén acteur, géén verteller, zelfs geen kunstschilder… maar projectleider?? Mijn fantasie stortte als een pudding ineen. Als ik aan een projectleider denk, denk ik niet aan een man met wat langer, grijs haar, een mooi Frans mutsje op zijn hoofd en een vertelstem. Nee, dan denk ik aan een stropdas dragende, ietwat saaie, vers geschoren man met liefst een uilenbrilletje op de neus. Sorry projectleiders, het speelt zich in mijn hoofd af. Ik heb niets tegen jullie, had bij deze man… iets anders verwacht. Ondanks mijn lichtelijke teleurstelling, heb ik de reportage uiteraard verder afgekeken. Bleek onze Gerrit vrijwíllig projectleider te zijn. Blijkbaar mogen die er heel anders uitzien dan professionele collega’s.

Gerrit is niet alleen projectleider, ook aanstoker van een bakoven én bakker. Hij is van alle markten thuis, een soort van moderne man in Bokrijkjasje. Men ging ‘proefbakken’ in het bakhuis. Spannend… Het klonk ook als een soort ‘race tegen de klok’, want een paar broden bakken kost 4 uren van de kostbare tijd. En de tijd is schaars, want op 10 september moeten de broden gebakken zijn. Ik hoop dat de broden die in de reportage gebakken werden dan toch al opgegeten zijn. Het Slichterbrood, zo zal deze lekkernij heten. Het klinkt alsof het zo naar binnen glijdt. Ik hoor Armond Schreurs er al reclame voor maken op Radio 2: Slichterbrood, da’sss lekker, éch lekker!

Schrijven jullie 10 september al in de agenda? Dan zal onze Gerrit en zijn collega-bakkers het Slichterbrood aan jullie uitdelen bij het bakhuis (tenminste: zo stel ik het me voor). Met of zonder S erop geschreven (want daar was Gerrit nog niet uit), zal dit brood ongetwijfeld een huzarenstukje zijn, een ingewikkelde karwei waar onze Gerrit en zijn meesterknechten hun hand niet voor omdraaien.

Ik zeg: smakelijk! En tot volgende week, voor een nieuw schrijfsel.

1 REACTIE

  1. Gerrit werkt met Hubert Baens ook nog in de tuin van Slichtenhof:.Gerritsla, Gerritpompoen, Gerrittomaat enz. Van alle markten is die man thuis!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here